Z zaprotokołowanych w czasie rozprawy zeznań świadków wynika, że wszystkie wymienione czynności były przez p. Łopacką i jej zastępców wykonywane, gdyż pozostały personel złożony wyłącznie ze sprzedawców-kasjerów, nie był w stanie obsługiwać wszystkich kas i wykonywać jednocześnie obsługę klienta, przyjmować towar, układać towar na półkach, przebierać warzywa i owoce, utrzymywać sklep w czystości i dokonywać częstych inwentaryzacji.
Wobec powyższego, t.j. zarówno treści umowy o pracę wiążącej strony jak i praktyki wykonywania obowiązków, jest, moim zdaniem, jasne, że p. Łopacka wykonywała te same obowiązki co pozostali sprzedawcy-kasjerzy oraz dodatkowo obowiązki przypisane tylko kierownikowi (np. sporządzanie grafików pracy poszczególnych pracowników oraz ewidencji czasu pracy). Tym samym w świetle powołanego wyżej orzecznictwa Sądu Najwyższego i poglądów doktryny nie może być uznana za kierownika wyodrębnionej komórki organizacyjnej w rozumieniu dawnego art. 135 k.p . i pozbawiona z tego tytułu prawa do wynagrodzenia za przepracowane godziny nadliczbowe.

2. Według powszechnie przyjętego poglądu, praca w godzinach nadliczbowych w zasadzie może być wykonywana jedynie za wiedzą i zgodą pracodawcy (por. np. tezę 2 wyroku SN z 07.02.2001 r. I PKN 244/00 OSNAPiUS 2002, nr 21, poz. 520). Zgoda pracodawcy może być dorozumiana. Konieczną przesłanką istnienia dorozumianej zgody jest świadomość pracodawcy, że pracownik wykonuje pracę w godzinach nadliczbowych (wyrok SN z 26.05.2000 r., I PKN 667/99, OSNAPiUS 2001, nr 22, poz. 343).

Jeżeli pracodawca jest, jak to ma miejsce w rozważanym przypadku, "jednostką organizacyjną", przez "świadomość pracodawcy" należy rozumieć, zgodnie z art. 3 1 § 1 k.p., świadomość osoby fizycznej zarządzającej tą jednostką, bądź osób wchodzących w skład kolegialnego organu zarządzającego lub innej osoby wyznaczonej do dokonywania czynności w sprawach z zakresu prawa pracy. W przypadku spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, jaką jest Jeronimo Martins Dystrybucja Spółka z o.o. w Poznaniu, osobami tymi są przede wszystkim członkowie zarządu Spółki. Ich świadomość wykonywania przez pracowników pracy w godzinach nadliczbowych oznacza niewątpliwie świadomość pracodawcy w tym zakresie.
Jednakże w sprawach ze stosunku pracy spółka może być reprezentowana nie tylko przez zarząd (członków zarządu), jak o tym stanowią obecnie art. 201 § 4 2/05 Kodeksu spółek handlowych z 2000 r., a w okresie objętym sporem art. 198 i 199 Kodeksu handlowego z 1934 r., lecz także przez "inną wyznaczoną do tego osobę", gdyż art. 3 1 § 1 k.p., dotyczący wyłącznie reprezentacji w sprawach z zakresu prawa pracy, stanowi lex specialis w stosunku do przepisów Kodeksu handlowego i Kodeksu spółek handlowych, dotyczących prowadzenia spraw Spółki i reprezentowania Spółki. Takie stanowisko w tej kwestii zajął Sąd Najwyższy w wyroku z 20.05.1998 r. I PKN 131/98 (OSNAPiUS 1999, nr 12, poz. 385). Ponadto Sąd ten uznał, że w regulaminie pracy Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością możliwe jest wyznaczenie na podstawie art. 3 1 k.p. osoby do dokonywania czynności w sprawach z zakresu prawa pracy w sposób odmienny niż przewidziany w art. 199 k.h. (wyrok SN z 10.09.1998 r. I PKN 286/98, OSNAPiUS 1999, nr 18, poz. 595)."Wyznaczenie innej osoby" do reprezentowania jednostki organizacyjnej w sprawach z zakresu prawa pracy może być dokonane w przepisach prawa, w akcie ustrojowym, np. w statucie spółki, bądź w innym akcie wewnętrznym, np. w regulaminie pracy lub w regulaminie organizacyjnym, albo przez udzielenie takiej osobie pełnomocnictwa (taki pogląd wyrażają też m in.: T. Zieliński [w:] Kodeks pracy. Komentarz, pod red. T. Zielińskiego, Warszawa 2000, s. 122 oraz K. Rączka [w:] Kodeks pracy. Komentarz, pod red. Zb. Salwy, Warszawa 2003. s. 18 i E. Chmielek-Łubińska [w:] Kodeks pracy. Komentarz. pod red. B. Wagner, Gdańsk 2004, s. 22.