Na podstawie posiadanych przeze mnie materiałów nie można precyzyjnie określić, jakie osoby, poza członkami Zarządu Spółki, i w jakim zakresie, reprezentowały Spółkę wobec jej pracowników, a w szczególności wobec kierowników sklepów Biedronka. Wynika z nich jednakże, że byli wśród nich kierownicy rejonów i okręgów, skoro kolejne aneksy do umowy o pracę p. B. Łopackiej ( z dn. 01.11.1999 r., 01.02.2000 r., 01.04.2000 r., 01.05.2000 r.) podpisywała p. E. Klarecka, kierownik rejonu. Z zaprotokołowanych zeznań p. E. Klareckiej i niektórych innych świadków wynika, że kierownik rejonu był upoważniony do wydawania poleceń kierownikowi sklepu, a w szczególności dotyczących czasu pracy i organizacji pracy. Oznacza to, że w tym zakresie, jako osoba wyznaczona w rozumieniu art. 3 1 § 1 k.p., reprezentował wobec niego Spółkę - pracodawcę. Świadomość kierownika rejonu (a także kierownika okręgu) konieczności i rzeczywistego wykonywania pracy w godzinach nadliczbowych przez kierownika sklepu p. B. Łopacką i pozostały personel sklepu Biedronka nr 1764 jest bezsporna i ona wystarcza, moim zdaniem, do uznania, że pracodawca miał tę świadomość.
Skądinąd, w prawidłowo zorganizowanej i działającej firmie istotne informacje dotyczące funkcjonowania poszczególnych wewnętrznych jednostek organizacyjnych oraz warunków pracy i sposobu wywiązywania się z obowiązków pracowników, uzasadniające podjęcie określonych kroków przez pracodawcę, powinny być przekazywane na szczebel, na którym podejmuje się określone decyzje. Jest to jednak problem przełożonych pracownika oraz pracodawcy, a nie pracownika. Niedrożność komunikacyjna, niezależnie od tego, czy jest wynikiem złego funkcjonowania firmy, czy (tym bardziej) gdy jest zamierzona, nie może pociągać za sobą negatywnych konsekwencji dla pracownika.
Ponadto w wyjątkowych przypadkach przyjmuje się, że pracownik ma prawo podjąć pracę w nadgodzinach pomimo braku wiedzy i zgody pracodawcy. Takie stanowisko, aktualne na gruncie obecnego prawa, zajął Sąd Najwyższy w niepublikowanym wyroku z 03.10.1979 r., stwierdzając, że jest pracą w godzinach nadliczbowych praca wykonywana bez zgody, a nawet wiedzy pracodawcy, jeżeli konieczność jej świadczenia wynika z obiektywnych warunków pracy, nie pozwalających pracownikowi na wykonywanie zleconych mu zadań w ustawowych normach czasu pracy (powołany za: Kodeks pracy. Komentarz, pod red. B. Wagner, s. 543). Taka właśnie sytuacja istniała niewątpliwie w sklepie Biedronka w Elblągu.

3. Moim zdaniem Sąd miał prawo zastosować art. 322 k.p.c. w sprawie p. Łopackiej o wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych jak i w podobnych sprawach. Sprawy ze stosunków z zakresu prawa pracy należą wszak do spraw cywilnych w rozumieniu art. 1 k.p.c. Sprawy o wynagrodzenie za pracę, w tym o wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych, mieszczą się w kategoriach spraw, których dotyczy art. 322 k.p.c., gdyż są to sprawy "o dochody". Nie ulega przecież wątpliwości, że wynagrodzenie za pracę jest dochodem z pracy osoby fizycznej, m.in. w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych, a zasadą jest, że dane pojęcie w tym samym systemie prawnym powinno znaczyć to samo, jeżeli inne znaczenie na gruncie określonej ustawy nie wynika z przepisów tej ustawy.